รีวิว “พระไม้  Wooden Buddha”: เมื่อศรัทธากลายเป็นคำสาปบอกเล่าเรื่องราวของกลุ่มคนที่เข้าไปพัวพันกับพระพุทธรูปไม้แกะสลักโบราณที่ถูกทิ้งร้างอยู่ในวัดเก่าท่ามกลางป่าลึก ความน่ากลัวของเรื่องนี้ไม่ได้อยู่ที่รูปลักษณ์ของผีเพียงอย่างเดียว แต่ความเทพของผู้กำกับคือการใช้ “บรรยากาศ” (Atmosphere) ที่ชวนอึดอัด เหมือนมีสายตาจ้องมองเราออกมาจากเนื้อไม้ตลอดเวลา พระไม้  ตัวละครและเสน่ห์ที่ทำให้คนดู “หลงรักและขวัญผวา” เสน่ห์ของ  อยู่ที่การแคสติ้งตัวละครที่มีปูมหลังน่าสนใจและสะท้อนสันดานดิบของมนุษย์ได้ดีเยี่ยม: ธรรม (ช่างแกะสลักไม้หนุ่ม): ตัวเอกที่แบกรับความกดดันจากการตกอับ เสน่ห์ของเขาคือความละเอียดอ่อนแต่แฝงไปด้วยความทะเยอทะยาน การที่เขาพยายามจะ “ซ่อมแซม” พระไม้เพื่อสร้างชื่อเสียงกลับกลายเป็นการเปิดประตูสู่อเวจี คนดูจะรู้สึกสงสารและลุ้นไปกับเขาว่าความดื้อรั้นนี้จะพาเขาไปจุดไหน นลิน (ภัณฑารักษ์สาว): ตัวละครสายวิชาการที่เป็นขั้วตรงข้ามกับความเชื่อทางไสยศาสตร์ เสน่ห์ของเธออยู่ที่ความฉลาดและความเด็ดเดี่ยว เธอเปรียบเสมือนตัวแทนของคนดูที่คอยตั้งคำถามกับเรื่องเหนือธรรมชาติ แต่เมื่อความสยองเริ่มรุกคืบ การแสดงความกลัวที่ดูสมจริงของเธอก็ทำให้เราอินจนขนลุกตาม หลวงตาบุญ (ผู้กุมความลับ): ตัวละครสมทบที่มีเสน่ห์แบบลึกลับ ทุกครั้งที่ท่านปรากฏตัวจะมาพร้อมกับปริศนาธรรมที่ฟังแล้วหนาวไปถึงกระดูก เป็นตัวละครที่เพิ่มความขลังและน่าเชื่อถือให้กับเส้นเรื่องอย่างมาก ความน่าสนใจที่ห้ามกะพริบตา ถ้าคุณคิดว่ารู้ตอนจบแล้ว ผมบอกเลยว่าคุณคิดผิด! นี่คือจุดหักเหที่ทำให้กลายเป็นหนังที่น่าติดตามจนหยดสุดท้าย: รอยเลือดในเนื้อไม้: เมื่อธรรมสังเกตเห็นว่าพระไม้ที่เขาซ่อมแซมมีของเหลวสีแดงคล้ายเลือดซึมออกมา จุดนี้คือการเริ่มต้นของ “อาถรรพ์” ที่แท้จริง เสียงสวดที่ผิดเพี้ยน: การค้นพบคัมภีร์เก่าแก่ใต้ฐานพระที่บอกเล่าว่า พระไม้ชุดนี้ไม่ได้สร้างมาเพื่อ “กราบไหว้” แต่สร้างมาเพื่อ “กักขัง” บางสิ่งบางอย่างที่ชั่วร้ายไว้ การสูญเสียประสาทสัมผัส: สมาชิกในกลุ่มเริ่มมองเห็นภาพหลอนและได้ยินเสียงเรียกจากไม้แกะสลัก เปลี่ยนความกลัวให้กลายเป็นความคลั่งจนทำร้ายกันเอง