หนัง

ถ้าเพื่อนกำลังมองหาหนังไทยที่ “สยองขวัญจริง +เป็นเรื่องจริง” แบบกินใจและสะท้อนประวัติศาสตร์ “กิ่งแก้ว” คือหนึ่งในตัวเลือกที่ควรจับตาให้ดี เพราะนี่ไม่ใช่แค่หนังผี — แต่เป็นหนังที่หยิบเอาคดีอันโด่งดังของ กิ่งแก้ว ลอสูงเนิน นักโทษหญิงในเรือนจำบางขวาง มาทำเป็นภาพยนตร์แนวสยองขวัญปนชีวิต ซึ่งมันมีทั้งความคลุมเครือของ “วิญญาณ” + แง่บาป +ความอยุติธรรม ประเด็นที่ถามใจเราได้หลายมาก   ว่าด้วยที่มาคดี เรื่องของมาจากคดีจริงในชีวิตของกิ่งแก้ว ลอสูงเนิน — เธอถูกตัดสินให้มีส่วนร่วมในคดีลักพาตัวและฆ่า และในเวลาต่อมาก็ตกเป็นนักโทษประหารหญิง (บางขวาง) ซึ่งกลายเป็นเรื่องเล่าขาน: “ยิงเป้า”ประหาร แต่กิ่งแก้วไม่ยอมตายง่าย ๆ เพราะมีข่าวว่าเธอถูกยิงหลายครั้งกว่าจะสิ้นใจ นอกจากนี้ เธอยังยืนยันเสียงหนักแน่นว่า “ฉันไม่ผิด” ซึ่งทำให้เรื่องราวของเธอกลายเป็นตำนานทั้งในแง่คดีอาชญากรรม +เรื่องลึกลับเหนือธรรมชาติ   พล็อตภาพยนตร์ (เท่าที่มีข้อมูล) หนัง “กิ่งแก้ว” ได้รับการสร้างโดย M STUDIO – MI GROUP – แม่เรียงฟิล์ม โดยผู้กำกับ เอกชัย ศรีวิชัย ซึ่งตั้งใจเล่าเรื่องราวของกิ่งแก้วไม่ใช่แค่ในฐานะฆาตกร แต่ในฐานะ

ถ้าพูดถึงหนังสยองไทยช่วงหลัง ๆ หลายเรื่องพยายามจะหยิบ “ผีท้องถิ่น” หรือ “ความเชื่อพื้นบ้าน” มาตีความใหม่ให้ทันสมัย แต่ต้องบอกเลยว่า “คายอ้อ” คือหนึ่งในเรื่องที่ทำได้อย่างมีเสน่ห์และ ขนลุกแบบพิเศษ มาก ๆ เพราะมันผสมความสยอง + วัฒนธรรมอีสาน + เสน่ห์ของหมอลำ เข้าไว้ด้วยกันอย่างลงตัว กลายเป็นหนังที่ทั้งหลอน ทั้งศิลป์ ทั้งสะเทือนอารมณ์โดยที่คุณไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังโดนดูดเข้าไปในอาถรรพ์นี้ตั้งแต่เมื่อไหร่   🎤 อาถรรพ์จากเสียงหมอลำ…ที่ไม่ได้ไพเราะอย่างเดียว แกนหลักของหนังเล่าเกี่ยวกับโลกของ หมอลำ อาชีพที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ ความเชื่อ ศรัทธา และการแข่งขันอยู่ใต้เวทีที่คนดูไม่เคยเห็นมาก่อน เน็ค นฤพล พาเราเข้าไปในเบื้องหลังของศิลปินหมอลำที่ต้องฝึกหนัก ต้องแบกความฝัน และยังต้องรับมือกับสิ่งลี้ลับที่ถูกส่งต่อมารุ่นสู่รุ่น ในเรื่องนี้ “เสียงหมอลำ” ไม่ได้เป็นแค่ศิลปะการร้อง แต่มันคือ การสืบทอดอาคม ความเชื่อ และคำสาปบางอย่าง เพราะทุกเม็ดเสียง ทุกลมหายใจ และทุกคำที่เปล่งออกมานั้น…อาจมีราคาที่ต้องจ่าย บอกเลยว่าโทนหนังมันไม่ใช่แบบตุ้งแช่เพื่อให้ตกใจ แต่เป็นความหลอนแบบคืบคลาน ลึก และทำให้รู้สึกอึดอัดตามไปด้วย เหมือนกำลังถูกลากเข้าพิธีกรรมลับ ๆ โดยไม่รู้ตัว   🌪️

รีวิวหนัง “บุปผา” หายไปนาน…แต่ความหลอนกลับมาแรงกว่าเดิม! ตำนานออสการ์อะพาร์ตเมนต์ที่ยังไม่จางหายถ้าใครโตมากับหนังผีไทยยุค 2000 ชื่อ “บุปผาราตรี” ต้องโผล่มาในความทรงจำแน่นอน ทั้งความหลอนแบบแสบ ๆ คัน ๆ ความสยองปนขำ และบรรยากาศสุดคัลท์ใน “ออสการ์อะพาร์ตเมนต์” ที่น่าขนลุกได้แม้แค่เห็นประตูห้อง วันนี้…ตำนานนั้นกลับมาอีกครั้งในชื่อใหม่ว่า “บุปผา” แต่บอกเลยว่า แม้ชื่อจะสั้นลง แต่งานหลอนกลับ “ไม่เบาเลยสักนิด”หนังภาคใหม่นี้เหมือนได้รับการรีแพ็กเกจใหม่แบบสวย ๆ ดีไซน์ให้ทันยุค แต่ยังเก็บเสน่ห์ของต้นฉบับเอาไว้ครบ ไม่ว่าจะเป็นโทนความลึกลับ กลิ่นอายความอาฆาต และบรรยากาศอพาร์ตเมนต์สุดโทรมที่เหมือนมีเรื่องเล่าอยู่ทุกซอกมุม ทำให้คนที่เคยดูภาคเก่ารู้สึกเหมือนถูกพาย้อนกลับไปในวันวานอีกครั้ง แต่เป็นวันวานที่มืดกว่า หนักกว่า และกดดันมากกว่าเดิมแบบชัดเจน กลับสู่ออสการ์อะพาร์ตเมนต์…ที่ไม่เคยหลับใหล โทนของเรื่องยังคงอยู่ในเซตติ้งอพาร์ตเมนต์สุดคลาสสิก—คับแคบ อับชื้น มีทางเดินยาว ๆ ที่พอเดินไปแล้วรู้สึกเหมือนมีคนมองอยู่จากมุมมืด หนังทำให้ “สถานที่” กลายเป็นคาแรกเตอร์หนึ่งที่น่ากลัวได้แบบไม่ต้องใช้ CG เยอะ แต่เป็นความน่ากลัวทางบรรยากาศที่ค่อย ๆ แทรกเข้ามาเรื่อย ๆ จนคนดูเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องสิ่งที่โดนใจมากคือการดีไซน์ฉากที่ทำให้รู้สึกว่าออสการ์อะพาร์ตเมนต์เป็นเหมือนเขาวงกตของดวงวิญญาณ—น่ากลัวแต่ชวนค้นหา แม้จะรู้สึกว่าไม่ควรเดินเข้าไป แต่ก็หยุดดูไม่ได้ เหมือนต้องลุ้นว่าอีกมุมหนึ่งจะมีอะไรโผล่มาให้สะดุ้งอีกหรือเปล่า   บุปผาเวอร์ชันใหม่: สวย เศร้า