ดร.สลัมป์ กับหนูน้อยอาราเล่ ย้อนวันวานความฮาฉบับหลุดโลก ณ หมู่บ้านเพนกวิน!ถ้าถามถึงการ์ตูนที่ “กาว” ที่สุดและมีความคิดสร้างสรรค์แบบไร้ขีดจำกัดในยุค 80-90 เชื่อว่าชื่อของ “ดร.สลัมป์ กับหนูน้อยอาราเล่” จะต้องติดอันดับต้นๆ แน่นอน นี่คือผลงานแจ้งเกิดที่ทำให้โลกได้รู้จักกับอัจฉริยะแห่งวงการมังงะผู้ล่วงลับอย่าง อาจารย์อากิระ โทริยามะ ก่อนที่ท่านจะสร้างตำนาน Dragon Ball เสียอีก!
ข้อมูลที่น่าสนใจ
- ผู้แต่ง: อากิระ โทริยามะ (Akira Toriyama)
- สตูดิโอแอนิเมชัน: Toei Animation
- ปีที่ฉาย/ตีพิมพ์: มังงะเริ่มในปี 1980 และแอนิเมชันฉบับคลาสสิกเริ่มในปี 1981
เมื่อดร. เพี้ยน สร้างหุ่นยนต์สุดแสบ!
เรื่องราวเกิดขึ้นใน “หมู่บ้านเพนกวิน” สถานที่ที่รวมเอาความแปลกประหลาดทุกอย่างไว้ด้วยกัน ตั้งแต่ดวงอาทิตย์ที่ตื่นมาแปรงฟัน ไปจนถึงสัตว์พูดได้ เรื่องเริ่มขึ้นเมื่อ ดร. โนริมาเกะ เซมเบ้ นักประดิษฐ์อัจฉริยะ (ที่มักจะเพี้ยนมากกว่าฉลาด) ได้สร้างหุ่นยนต์เด็กผู้หญิงที่เหมือนมนุษย์ที่สุดขึ้นมา โดยหวังจะให้เธอเป็นลูกสาวที่น่ารัก
แต่ความผิดพลาดเกิดขึ้นเมื่อเขาลืมใส่ “คอนแทคเลนส์” ให้เธอ แถมพละกำลังของเธอยังมหาศาลขนาด “ต่อยโลกแตกได้ในหมัดเดียว!” เขาตั้งชื่อเธอว่า “อาราเล่” และต้องคอยเนียนบอกชาวบ้านว่าเธอเป็นน้องสาวของเขา ความวุ่นวายจึงเกิดขึ้นเมื่อเด็กหญิงพลังช้างสารคนนี้ต้องออกไปเผชิญโลกกว้างด้วยความซื่อบริสุทธิ์ (ที่มาพร้อมความบรรลัยของหมู่บ้าน)
5 เสน่ห์สุดกวนที่ทำให้ ดร.สลัมป์ ครองใจคนทั้งโลก
- คาแรกเตอร์ดีไซน์ที่ “จำง่ายและเป็นเอกลักษณ์”
อาราเล่ในชุดเอี๊ยม หมวกปีกที่มีชื่อตัวเอง และแว่นตากลมโต กลายเป็นสัญลักษณ์ของความน่ารักสดใส (แต่แสบ) ภาพลักษณ์ของเธอฉีกกฎตัวเอกสายบู๊ในยุคนั้นอย่างสิ้นเชิง เพราะเธอไม่ได้สู้เพื่อกู้โลก แต่เธอสู้เพราะ “อยากเล่น” เท่านั้นเอง!
- มุกตลกที่อยู่เหนือจินตนาการ
ใครจะไปคิดว่า “อึ” จะกลายเป็นตัวละครที่น่ารักได้? อาจารย์โทริยามะกล้าหยิบเอาเรื่องใกล้ตัวหรือสิ่งที่ดูสกปรกมานำเสนอในรูปแบบที่ตลกและน่าเอ็นดู (อึสีชมพูเสียบไม้!) รวมถึงมุก “โอ๊โย่โหย” หรือ “ดีจ้า” ที่กลายเป็นคำฮิตติดปากเด็กๆ ทั่วเมือง
- หมู่บ้านเพนกวิน: สังคมในฝันที่ไม่มีใครปกติ
เสน่ห์ของเรื่องไม่ได้อยู่ที่อาราเล่คนเดียว แต่รวมไปถึงตัวละครสมทบสุดฮา เช่น
- กั๊ตจัง: เด็กทารกมีปีกที่กินได้ทุกอย่าง (ยกเว้นยาง)
- ซุปเปอร์แมน: ที่ชอบกินบ๊วยเค็มแล้วบินไม่ได้จริง
- ราชาคิงนิโคจัง: มนุษย์ต่างดาวที่มีก้นอยู่บนหัว!
ความหลุดโลกของตัวละครเหล่านี้ทำให้ทุกตอนมีความสดใหม่และคาดเดาไม่ได้เลย
- ลายเส้นที่เป็นระเบียบแต่อัดแน่นด้วยรายละเอียด
แม้จะเป็นการ์ตูนตลก แต่ลายเส้นของอาจารย์โทริยามะมีความเป็นระเบียบ สัดส่วนตัวละครเป๊ะ และการวาดเครื่องจักรหรือยานพาหนะก็ทำออกมาได้เท่และล้ำสมัยมาก เป็นแรงบันดาลใจให้นักวาดการ์ตูนรุ่นหลังมากมาย
- ความใจฟูที่ซ่อนอยู่ในความฮา
ภายใต้เสียงหัวเราะ Dr. Slump นำเสนอเรื่องราวของมิตรภาพ ความอบอุ่นในครอบครัว และความใจดีของชาวเมืองเพนกวินที่ยอมรับในความแตกต่างของกันและกัน เป็นการ์ตูนที่ดูแล้วไม่เครียด และเติมพลังบวกได้ดีสุดๆ
ทำไมวันนี้คุณถึงควรกลับไปดู (หรืออ่าน) อีกครั้ง?
ในยุคที่เราต้องเจอกับเรื่องเครียดๆ ในชีวิตประจำวัน Dr. Slump & Arale คือ “ยาคลายเครียด” ชั้นดีครับ การได้เห็นอาราเล่วิ่ง “งึนงึน” (Ncha!) หรือเห็นความพยายามจีบสาวแบบบ๊องๆ ของ ดร. เซมเบ้ จะทำให้คุณหลุดเข้าไปในโลกที่ตรรกะไม่ต้องมี ความจริงจังไม่ต้องมา มีเพียงความสนุกบริสุทธิ์ที่รอให้คุณไปสัมผัส
บทสรุป: ความคลาสสิกที่ไม่มีวันตาย
Dr. Slump & Arale ไม่ใช่แค่การ์ตูนเด็ก แต่เป็นผลงานศิลปะที่สะท้อนถึงความขี้เล่นของมนุษย์ เป็นจุดเริ่มต้นของตำนานอากิระ โทริยามะ และเป็นความทรงจำสีจางๆ ที่ไม่ว่าจะหยิบมาดูเมื่อไหร่ ก็ยังเรียกรอยยิ้มได้เสมอ
คะแนนความน่าติดตาม: 10/10 (สำหรับสายคอเมดี้และแฟนคลับ Retro Anime)
