รีวิวหนัง “Night Always Comes คืนวันอันตราย” ดาราทรงพลังกับเสน่ห์ระทึกใจแสนเจือจางหากใครกำลังมองหาภาพยนตร์แนว Neo-Noir Thriller ที่รวมดาราแม่เหล็กไว้แน่นจอ แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนนั่งจิบกาแฟที่ชงทิ้งไว้จนจืดชืด(คืนวันอันตราย) คือคำตอบนั้นครับ นี่คือผลงานที่พยายามจะเล่นกับความกดดันในคืนอันมืดมิดของพอร์ตแลนด์ แต่กลับก้าวไปไม่ถึงจุดที่เรียกว่า “ระทึกใจ” อย่างที่ชื่อเรื่องโฆษณาไว้
ข้อมูลเบื้องต้นของภาพยนตร์
- ผู้กำกับ: เบนจามิน คารอน (Benjamin Caron)
- สตูดิโอ: Netflix ร่วมกับเนื้อหาดัดแปลงจากนวนิยายของ วิลลี วลอทิน (Willy Vlautin)
- นักแสดงนำ: วาเนสซา เคอร์บี (Vanessa Kirby), เจนนิเฟอร์ เจสัน ลีห์ (Jennifer Jason Leigh)
Night Always Comes เรื่องย่อ: 24 ชั่วโมงแห่งการดิ้นรนเพื่อคำว่า “บ้าน”
เรื่องราวติดตาม ลินเนตต์ (รับบทโดย วาเนสซา เคอร์บี) หญิงสาวชนชั้นแรงงานในเมืองพอร์ตแลนด์ที่ชีวิตกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย เธอใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อเก็บหอมรอมริบหวังจะซื้อบ้านหลังที่เธออาศัยอยู่กับแม่และน้องชายที่มีความบกพร่องทางสติปัญญา เพื่อสร้างรากฐานที่มั่นคงและหนีจากวงจรความยากจนแต่แล้วความหวังก็พังทลายเมื่อแม่ของเธอตัดสินใจถอนตัวจากแผนการกู้เงินในนาทีสุดท้าย ลินเนตต์จึงมีเวลาเพียง 24 ชั่วโมงในการหาเงินก้อนโตมาโปะส่วนที่ขาดหายไป เธอจึงต้องออกเดินทางลัดเลาะไปในเงามืดของเมือง เผชิญหน้ากับเหล่าคนรู้จักในอดีต หนี้แค้น และความรุนแรงที่ซ่อนตัวอยู่ใต้แสงไฟสลัว เพื่อรักษาความฝันเดียวที่เธอมี
เสน่ห์ที่น่าสนใจ: ทำไมถึงยังควรค่าแก่การเปิดดู?
แม้บทวิจารณ์จะดูใจร้ายไปบ้าง แต่หนังเรื่องนี้ก็มี “ของดี” ที่ทำให้เรายังนั่งติดเก้าอี้ได้จนจบ:
- การแสดงระดับมาสเตอร์คลาสของ วาเนสซา เคอร์บี: ต้องยอมรับว่าเธอแบกหนังทั้งเรื่องไว้บนบ่าจริงๆ ทุกริ้วรอยความเหนื่อยล้าและความทะเยอทะยานบนใบหน้าของลินเนตต์ดูสมจริงจนเราอดเอาใจช่วยไม่ได้
- งานภาพที่ถ่ายทอดความเหงาของเมือง: การใช้แสงสีในคืนที่ฝนตกของพอร์ตแลนด์ทำออกมาได้มีสไตล์ สื่อถึงความอ้างว้างและความเหลื่อมล้ำทางสังคมได้ชัดเจน
- ประเด็นทางสังคมที่จับต้องได้: หนังไม่ได้พูดแค่เรื่องอาชญากรรม แต่มันคือการสะท้อนภาพ “วิกฤตที่อยู่อาศัย” และความสิ้นหวังของคนตัวเล็กๆ ในระบบเศรษฐกิจที่บีบคั้น
ทำไมความระทึกใจถึง “เจือจาง” อย่างน่าเสียดาย?
ปัญหาหลักของไม่ใช่เรื่องของฝีมือนักแสดง แต่เป็น จังหวะการเล่าเรื่อง (Pacing) ที่ราบเรียบจนเกินไป แม้สถานการณ์ในเรื่องจะบีบคั้นขนาดไหน แต่ผู้กำกับกลับเลือกเล่าแบบเนิบนาบจนความรู้สึก “ลุ้นระทึก” ที่ควรจะมี กลับกลายเป็นความรู้สึก “อึดอัดที่แสนจะเฉื่อยชา”หนังพยายามจะเดินรอยตามแนวทางหนังแนวเดินทางข้ามคืนแบบ After Hours หรือ Good Time แต่ขาดความบ้าคลั่งและการพลิกผันที่เฉียบคมพอ ทำให้บทสรุปของแต่ละสถานการณ์ที่ลินเนตต์เผชิญนั้นคาดเดาได้ง่าย และดูเหมือนจะเป็นการเดินสายพบปะตัวละครรับเชิญ (Cameo) มากกว่าจะเป็นความขัดแย้งที่ขับเคลื่อนโครงเรื่องจริงๆ
เจาะลึกตัวละคร: เมื่อความรักในครอบครัวกลายเป็นโซ่ตรวน
จุดที่น่าสนใจที่สุดคือความสัมพันธ์ระหว่าง ลินเนตต์และแม่ของเธอ (รับบทโดย เจนนิเฟอร์ เจสัน ลีห์) หนังแสดงให้เห็นว่าบ่อยครั้ง “คนในครอบครัว” นั่นแหละที่เป็นตัวฉุดรั้งเราไว้มากที่สุด ความขัดแย้งระหว่างความรับผิดชอบกับความปรารถนาส่วนตัวคือหัวใจสำคัญที่ทำให้หนังเรื่องนี้มีความเป็นมนุษย์สูงมาก แต่น่าเสียดายที่บทภาพยนตร์ขยี้ประเด็นนี้ไม่สุดทางพอที่จะสร้างความสะเทือนใจในระดับลึก
สรุปภาพรวม: หนังดีที่ขาดรสชาติจัดจ้าน
คืนวันอันตราย เป็นหนังที่ “ดูได้เพลินๆ แต่อาจจะไม่จำ” มันเป็นผลงานที่แสดงให้เห็นถึงความล้มเหลวของบทภาพยนตร์ที่พยายามจะสุขุมจนขาดเสน่ห์ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นงานโชว์ของที่พิสูจน์ว่า วาเนสซา เคอร์บี คือหนึ่งในนักแสดงหญิงที่เก่งที่สุดในยุคนี้
คะแนนรีวิว: 6.5/10
เหมาะสำหรับ: คนที่ชอบหนังแนวดราม่า-อาชญากรรม เน้นการศึกษาตัวละคร (Character Study) และแฟนคลับตัวยงของวาเนสซา เคอร์บี
ไม่เหมาะสำหรับ: คนที่คาดหวังหนังแอ็กชันระทึกขวัญแบบลืมหายใจ หรือหนังไล่ล่าล้างแค้นแบบดุดัน
3 เหตุผลที่คุณไม่ควรพลาด (ถ้ามีเวลาว่าง)
- Vibe ของเรื่อง: เหมาะมากสำหรับการเปิดดูในคืนฝนตก พร้อมเครื่องดื่มอุ่นๆ สักแก้ว
- งานกำกับภาพ: ใครสายเสพงาน Art Direction และ Cinematography สวยๆ เรื่องนี้ไม่ทำให้ผิดหวัง
- ความสมจริง: หนังตีแผ่ชีวิตคนหาเช้ากินค่ำที่พยายามจะเลื่อนชั้นทางสังคมได้อย่างเจ็บปวดและซื่อตรง
